Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Het klinkt altijd zo hoopvol. Alsof we op 31 december om 23:59 nog nét vastzitten in het oude leven, en op 1 januari om 00:01 ineens fris, vernieuwd en herboren zijn.

Ik heb dat altijd een vreemd idee gevonden. Want wat is er nu écht veranderd? De kalender slaat om, we wisselen 2025 in voor 2026, en dat is het. Geen resetknop, geen magische herstart. Alleen andere cijfers. Iets wat wij ooit hebben bedacht om de tijd overzichtelijk te houden. Best handig, maar ook behoorlijk kunstmatig.

En toch doen we massaal alsof het een nieuw begin móét zijn. Nieuwe doelen, nieuwe voornemens, een nieuwe versie van jezelf. Alsof alles wat nog onaf is per 31 december als bij toverslag automatisch vervalt.

Ik vraag me af of hoogbegaafden hier extra last van hebben. Misschien omdat we sneller door dat soort constructies heen kijken? Omdat we zien dat tijd gewoon doorloopt, dat processen niet stoppen bij middernacht, en dat verandering zelden netjes samenvalt met een kalenderpagina?

Ik houdt niet van in hokjes denken en zo voelt het wel; Is het leven niet eerder één lange stroom, met bochten, versnellingen en soms een pauze?

Misschien is dat waarom ik het nieuwe jaar liever zie als een voortzetting dan als een begin. Geen nieuwe ronde, maar dezelfde reis, één stap verder.

En eerlijk gezegd: dat voelt een stuk rustiger dan doen alsof ik mezelf elk jaar opnieuw moet uitvinden.