Ken je het boek Oei, ik groei?
Daarin wordt uitgelegd dat wanneer een baby onrustig is, slechter slaapt of hangeriger wordt, er vaak een sprong aankomt. Het kind heeft dan een nieuwe vaardigheid of een nieuw niveau van waarnemen.

Het is geen achteruitgang.
Het is groei in wording.

Ik moest er onlangs aan denken terwijl ik naar mijn jongste kind keek. Achttien is ze nu en ik zie de groei bij haar. Plotseling drong het tot me door: ik heb geen minderjarige kinderen meer. Ik hoef niet meer altijd eindverantwoordelijk te zijn op elk vlak. Ik mag dat loslaten en zij mag het zelf gaan ervaren. Ik merk dat ik daar langzaam steeds meer vertrouwen bij voel. En tegelijkertijd voel ik bij mezelf onrust, want:

Wie ben ik, nu deze fase afgerond is?
Hoe geef ik ruimte zonder me terug te trekken?
Wat verandert er in mij als moeder, nu verantwoordelijkheid plaatsmaakt voor vertrouwen?

En het blijft daar niet bij.

Ook professioneel voel ik beweging. 2026 lonkt. De ambities zijn helder, de plannen liggen er. Maar hoe wil ík mijn rol daarin vormgeven? Waar ligt mijn energie? Wat vraagt leiderschap van mij in deze nieuwe fase van mijn leven? Wat mag ik anders doen? Wat mag ik loslaten?

De Poolse psychiater Kazimierz Dąbrowski beschreef dit als positieve desintegratie: het uiteenvallen van oude structuren zodat er ruimte ontstaat voor een bewuster gekozen ordening. Eerst wiebelt het. Daarna ontstaat er een nieuw evenwicht.

Misschien zijn we als volwassenen niet anders dan baby’s vlak voor een sprong.
Eerst onrust.
Dan reorganisatie.
Pas daarna de stap.

Toevallig is dit volgens de Chinese kalender het jaar van het Vurige Paard: een jaar van beweging, vrijheid, initiatief en passie. Maar ook een jaar dat waarschuwt voor ongeduld. Voor te hard willen gaan.

Dat raakt iets in mij.

Ik voel de energie om vooruit te bewegen.
Maar ik leer ook dat niet elke beweging versnelling vraagt.
Sommige groei vraagt juist bewust vertragen.

In mijn werk spreek ik vaak over een innerlijk kompas. Over richting vinden niet door harder te lopen, maar door beter te luisteren. Misschien is dat wat deze fase van mij vraagt: niet meteen een nieuwe invulling bedenken, maar eerst stilstaan bij wat wezenlijk is. Wat klopt. Wat van mij is.

Loslaten blijkt geen verlies van richting.
Het is het opnieuw ijken van mijn koers.

Misschien ziet volwassen groei er minder zichtbaar uit dan bij een baby.
Heb je een schema’s en ook geen sprongetjeskalender om te volgen, maar de groei is er wel.

Het bestaat meer uit een subtiel en vaak ook rommelig verschuiven van binnen. Er ontstaat een besef dat iets niet meer past zoals het was en dat dat geen verlies hoeft te zijn

Maar een sprong…