Wat zijn mijn kerntalenten?
Op mijn Loesje-kalender stond vanochtend: “Om hulp vragen, kan iemand me daarbij helpen?”
Ik dacht gelijk: deze móet ik delen!
Hulp vragen blijkt namelijk een vak apart. We leren van jongs af aan dat je zelfstandig moet zijn en sterk. Dus lopen we op volwassen leeftijd vrolijk (!) door met rugzakken vol zooi die eigenlijk te zwaar zijn. Problemen die eigenlijk te veel zijn en een hoofd dat eigenlijk te vol zit. Maar vragen of iemand even met je meedenkt? Nee hoor, dat kan niet… toch?
Voor veel mensen is vooral die eerste stap zo lastig: toegeven dat je ergens mee zit. En dan komt de volgende vraag: “Is het überhaupt erg genoeg? Mag ik hier wel hulp bij vragen?” Alsof je eerst een soort innerlijke checklist moet doorlopen:
- Heb ik genoeg last?
- Is het een serieus probleem of ‘stel ik me aan’?
- Zijn er mensen die het zwaarder hebben?
- Moet ik eerst nog drie weken zelf proberen voordat ik het officieel mag uitbesteden?
En voor je het weet, ben je je eigen klachten aan het minimaliseren terwijl je eigenlijk al lang een steuntje in de rug had kunnen gebruiken.
De stap naar coaching of professionele hulp voelt voor velen dan óók nog eens gigantisch. Niet omdat ze het niet willen, maar omdat het in hun hoofd klinkt alsof je daarmee toegeeft dat je “faalt”. Ik las vanmorgen nog zo’n post op LinkedIn. Terwijl het in werkelijkheid precies het tegenovergestelde is: het getuigt juist van moed om te zeggen “Ik wil dit graag anders, en ik hoef het niet alleen te doen.”
En laten we eerlijk zijn: waarom zou je een ingewikkeld vraagstuk in je eentje blijven ontcijferen als er mensen bestaan die precies dát leuk vinden om te begeleiden?
Misschien zouden we het hulpvragen gewoon moeten zien als een normale menselijke vaardigheid. Zoals leren fietsen, of leren dat je plant water nodig heeft (en dat negeren geen strategie is). Je hoeft het niet meteen perfect te kunnen.
Hierbij nodig ik je uit:
Oefen eens met een kleine vraag. Iets kleins waar je niet meteen existentiële angsten van krijgt. Stel die eens aan een ander en ontdek dat mensen meestal helemaal niet raar opkijken. Sterker nog: de meesten vinden het fijn als ze iets voor je kunnen betekenen.
En mocht je dat nog steeds eng vinden, vraag dan gewoon:
“Om hulp vragen, kan iemand me daarbij helpen?”
Wie weet is dat precies de opening die je nodig hebt.
En als je in het nieuwe jaar denkt: weet je wat, ik ga het gewoon vragen — dan ben je bij KernKompas van harte welkom.
