Er zijn van die periodes waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren. Mijn mailbox stroomt over, mijn agenda loopt vol met afspraken, deadlines en lijstjes met dingen die “eigenlijk gisteren al klaar hadden moeten zijn” slingeren overal rond. En terwijl ik druk bezig ben met afvinken, merk ik dat er iets anders stilvalt: mijn inspiratie.

Het is alsof mijn hoofd zo vol zit met praktische taken dat er geen ruimte meer overblijft voor de luchtigheid waarin ideeën kunnen ontstaan. Geen speelsheid, geen creativiteit, alleen efficiëntie. En dat klinkt misschien productief, maar ik voel mijn energie gewoon wegstromen.

Vanuit hoogintelligent denken (Delphi-model) blijven we gemakkelijk in ons hoofd hangen — analyserend, ordenend, oplossend. Maar juist dat scherpe denken kan de ruimte voor verwondering en speelsheid in de weg zitten.

De Eisenhower-matrix zegt dat je onderscheid moet maken tussen wat belangrijk is en wat alleen maar haast heeft. Maar eerlijk gezegd: in drukke weken wint haast het bijna altijd. En dat is jammer, want juist in de ruimte tussen de taken — in het nietsdoen, het mijmeren, het even niksen — ontstaat de echte inspiratie.

Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik geen machine ben, maar een mens. En dat spelen, dwalen en lanterfanten óók werk is — alleen op een andere frequentie.

Want zonder speelsheid geen inspiratie. En zonder inspiratie is zelfs het drukste lijstje eigenlijk behoorlijk leeg.

Nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Het klinkt altijd zo hoopvol. Alsof we op 31 december om 23:59 nog nét vastzitten in het oude leven, en op 1 januari om 00:01 ineens fris, vernieuwd en herboren zijn.

Ik heb dat altijd een vreemd idee gevonden. Want wat is er nu écht veranderd? De kalender slaat om, we wisselen 2025 in voor 2026, en dat is het. Geen resetknop, geen magische herstart. Alleen andere cijfers. Iets wat wij ooit hebben bedacht om de tijd overzichtelijk te houden. Best handig, maar ook behoorlijk kunstmatig.

En toch doen we massaal alsof het een nieuw begin móét zijn. Nieuwe doelen, nieuwe voornemens, een nieuwe versie van jezelf. Alsof alles wat nog onaf is per 31 december als bij toverslag automatisch vervalt.

Ik vraag me af of hoogbegaafden hier extra last van hebben. Misschien omdat we sneller door dat soort constructies heen kijken? Omdat we zien dat tijd gewoon doorloopt, dat processen niet stoppen bij middernacht, en dat verandering zelden netjes samenvalt met een kalenderpagina?

Ik houdt niet van in hokjes denken en zo voelt het wel; Is het leven niet eerder één lange stroom, met bochten, versnellingen en soms een pauze?

Misschien is dat waarom ik het nieuwe jaar liever zie als een voortzetting dan als een begin. Geen nieuwe ronde, maar dezelfde reis, één stap verder.

En eerlijk gezegd: dat voelt een stuk rustiger dan doen alsof ik mezelf elk jaar opnieuw moet uitvinden.

“Wat wil je nu eigenlijk zeggen?” Die vraag krijg ik verrassend vaak. En ik snap het. Want ik begin met een verhaal over iets wat me opviel bij het uitlaten van de honden, en ineens ben ik aan het uitleggen hoe het zit met het Israël-Palestina conflict en waarom ik nooit op maandagochtend afspraken moet plannen.

Ergens onderweg ben ik dan de draad kwijtgeraakt. Of eigenlijk: ik ben een ander draadje gaan volgen. Want zo werkt mijn hoofd. Eén gedachte roept een andere op, en nog een, en nog een. Voor ik het weet ben ik bezig met een intern kluwen van associaties, verbindingen en zijpaadjes waar een buitenstaander acuut duizelig van zou worden.

Volgens het Delphi-model van hoogbegaafdheid is dat niet zo gek. Het model beschrijft hoe hoogbegaafden hun bestaan beleven: intens, snel, complex en creatief. Denken, voelen en waarnemen lopen in elkaar over. Mijn hoofd maakt voortdurend verbindingen, bouwt werelden en schakelt razendsnel – zelfs als ik daar zelf niet om gevraagd heb.

Maar goed. Wat ik dus wilde zeggen… eh… wacht, even terugspoelen… O ja! Dat het misschien wat kronkelig klinkt, maar er zit wél een logica in.